...

ما کدام طرفیم؟

عقب تاكسي كنار يك پسربچه شش، هفت ساله نشسته بودم. پسربچه تنها بود و بدون اينكه پلك بزند، از پنجره بيرون را نگاه مي كرد. بيرون آسمان ابري و سربي رنگ بود و كسي رد نمي شد. نفهميدم پسربچه به كجا خيره شده و به چه چيز نگاه مي كند. متعجب بودم آخر چطور پسربچه يي با اين سن و سال تنها سوار تاكسي شده است. جلوي تاكسي زني نشسته بود كه صورتش را نمي ديدم و به روبه رو نگاه مي كرد. راننده تاكسي مرد ميانسالي بود كه موهايش سفيد شده بود ولي صورتش چين و چروك نداشت. راننده بي شتاب در خيابان مي راند. خيابان خلوت بود و از ترافيك خبري نبود ولي راننده تند نمي رفت. كسي حرف نمي زد. زن پا به سن گذاشته يي كه كنار خيابان ايستاده بود، گفت: «مستقيم». راننده ايستاد. به زن كه به تاكسي نزديك مي شد نگاه كردم. زن به شدت شبيه مادربزرگم بود، مادربزرگ عزيزم كه او را مي پرستيدم و وقتي 11 ساله بودم مرده بود. زن سوار تاكسي شد و كنارم نشست. نگاهش كردم، خودش بود. مادربزرگم بود. مطمئن بودم. داشتم ديوانه مي شدم. رو به زن گفتم: «مادربزرگ». زن برگشت نگاهم كرد و با چشم هاي وحشت زده فرياد كوتاهي كشيد و گفت: «غيرممكنه... غيرممكنه... تو وقتي 11سالت بود مردي... غيرممكنه.»

سروش صحت

شمس و مولانا

با بعضی ها که پیوند میخوری هرآنچه دارن بر تو جاری میشه. آنچنان باهاشون یکی میشی و ازشون سرشار که زندگیت و فکر و ذهنت آینه گی وجودشون رو میکنه. ولی وقتی از حال و روزت دم میزنی خجالت میکشی. او که تجسم واقعی اون حقایق هست یا نه تجسم بلکه خود آنهاست خاموشه و تو از بازتابش به درونت دم میزنی...

سروش صحت قلم مهربانی دارد.

مدتی به طور هفته گی در روزنامه ی اعتماد داستانک هایی تحت عنوان "تاکسی نوشت های سروش صحت" به چاپ میرساند.

میتوانید در سایت های مختلف آن ها را بیابید.

با موبايل حرف مي زدم. دختر جواني که کنارم نشسته بود، مرتب نگاهم مي کرد. متوجه شدم صدايم از حد معمول صحبت کردن در تاکسي بالاتر رفته است. خجالت کشيدم. سر و ته حرف را هم آوردم و تلفن را قطع کردم. دختر جوان باز هم نگاهم مي کرد. گفتم؛ «مثل اينکه خيلي بلند حرف زدم. ببخشيد، حواسم نبود.» دختر جوان گفت؛ «نخير... من پنجشنبه ها يادداشت هاي شما را مي خونم، مي خوام يه چيزي به شما بگم ولي روم نمي شه.» راننده توي آينه نگاهي به من و دختر جوان کرد. نمي دانستم چه بگويم. گفتم؛ «شما لطف داريد.» دختر گفت؛ «من يه خواهش دارم، پول هم بخواين مي دم.» راننده دوباره در آينه نگاه کرد. دختر گفت؛ «بگم؟» گفتم؛ «نمي دونم.» دختر جوان گفت؛ «مي شه از خواننده هاتون بخواين هر کدوم مطلبتون رو خوندن براي مادر من دعا کنن؟» راننده در آينه نگاه نکرد و به روبه رو خيره شده بود. پرسيدم؛ «مريضن؟» دختر گفت؛ «بله.» و صدايش لرزيد. گفتم؛ «يعني مي خواين اسم ايشون را بنويسم؟» دختر گفت؛ «فرقي نداره، فقط براش دعا کنن.» پرسيدم؛ «بيماري شون چيه؟» مرد ميانسالي که جلو نشسته بود، گفت؛ «چه فرقي مي کنه؟» گفتم؛ «يعني فکر مي کنيد ...» دختر گفت؛ «اگه فقط يکي از دعاها بگيره، بسه.» بعد گفت؛ «مي نويسين؟» گفتم؛ «نمي دونم مي تونم يا نه ولي اگه شد، چشم.» کمي جلوتر پياده شدم، مي خواستم از پل عابر بالا بروم که يک نفر از پشت شانه ام را گرفت. همان مرد ميانسالي که جلوي تاکسي نشسته بود، بود. گفتم؛ «بله؟» گفت؛ «مي شه بنويسيد خواننده هاتون براي من هم دعا کنند؟» به مرد نگاه کردم، پيشاني اش خيس عرق بود و نفس نفس مي زد ، معلوم بود دويده است. پرسيدم؛ «شما هم بيماريد؟» مرد گفت؛ «نخير.»

 ------

راحتي ............

جواني که کنارم نشسته بود با موبايلش حرف مي زد. بقيه ساکت بودند. جوان پرسيد؛ «ساعت نه خوبه؟... نه و نيم چي؟... باشه پس نه و نيم منتظرتم.» بعد موبايلش را قطع کرد و تا وقتي که يک ايستگاه بالاتر از تاکسي پياده شد، کسي حرفي نزد. جوان که پياده شد، راننده گفت؛ «حالا تا خود نه و نيم سر حاله.» به پياده رو نگاه کردم، جوان کيفش را روي شانه اش انداخته بود و دور مي شد صورتش را نمي ديدم، اما به نظر من هم سرحال مي آمد. زن مسني که روي صندلي جلو نشسته بود، گفت؛ «خوش به حالش. من خانه برم رفتم، نرم نرفتم... سي ساله نه منتظر کسي هستم، نه کسي منتظرمه.» مردي که کنارم بود به زن مسن گفت؛ «اتفاقاً خوش به حال شما. قدر راحتي تون رو نمي دونيد.» زن مسن گفت؛ «مرده شور اين راحتي رو ببرن.» زن مسن که پياده شد به دور شدنش نگاه کردم. صورت او را هم نمي ديدم.

 ----

  

 یه کتاب خوب که دستم باشه یه مدتی و ذره ذره بخونمش حس میکنم عاشق شدم. هروقت یادش میافتم دلم یهو میریزه و ذوق میکنم.

متن و وبلاگ و داستان کوتاه خوب که پیدا میکنم حس میکنم همین الانه که بمیرم. تند تند میخوام تا نمردم همه اش رو بخونم. ول نمیکنم.

هیچ اشکالی ندارد که من هفته که آغاز میشود تا پایان به خود ناسزا میگویم که ای کاش تعطیلات آخر هفته را خوب درس خوانده بودی که روزهای هفته این بساط خواب و خوراکت نباشد.
من به منِ آخر هفته هایم نیاز دارم.

چند روزه دارم حرفهای آدم هایی رو که دلشون میخواد خودکشی کنن و به قول خودشون به آخر خط رسیدن رو میخونم. جالبه و دردناک. لینک

آنچه آموختم اینه که همه ی ما آدم ها به مبارزه با درد یا فرار کردن ازش شرطی شدیم. یعنی فکر میکنیم تنها عکس العمل در مقابل درد ساکت کردنشه.. یا درمانش میکنیم یا مسکن میخوریم یا عضو رو قطع میکنیم که کلا دیگه درد نداشته باشه.

میشه درد کیفیتی از زندگی باشه. میشه نوعی زندگی کردن باشه.

تا وقتی رویکردت از درد, درد باشه, درد داره. وقتی باهاش عشق بازی کنی نور میشه...

--------------------------

به نظرم آدم هایی که به خودکشی کردن فکر میکنن خیلی زنده تر از اون هایی هستن که فکر نمیکنن. "زنده"گی کردن درد داره. اونهایی که درد میکشن به خودکشی فکر میکنن. اون ها هستند که "زنده" بودند که درد رو احساس کردند. آنکه به خود کشی فکر میکنه ضعیف نیست. داره سعی میکنه "زنده"گی و "مرده"گیش دست خودش باشه.

که هر دو بر من مسکین حرام است...

من: خانوم فلانی چطوره؟
میم: بد نیست. اونم بنده خدا یه چشمش رو که به خاطر بیماری قند از دست داد دیگه روحیه اش خیلی خرابه.
من: میم جان! هردفعه ازت حالش رو میپرسم فقط همین رو جواب میدی. بابا اون آدم مگه همه چیش تو همین خلاصه میشه؟
میم: نه بابا! منم اتفاقا کلی باهاش حرف زدم سعی کردم بهش روحیه بدم.
من: میم جان! اون آدم اتفاقا داره از همین درد میکشه. از اینکه هرکی میبیندش تنها چیزی که ازش میبینه چشمیه که نداره. تعریف اون آدم تو ذهن جامعه بیماریشه. هرکی اون آدم رو یاد میکنه فقط از همین حرف میزنه. چرا یه دفعه حالش رو میپرسم از خودش نمیگی؟ از چیزی غیر از اونچه نداره نمیگی؟!!!
من اگه الان با یه خال گوشتی رو صورتم بیام جلوتون تنها چیزی که بلدین از من ببینید همونه. تصویر ذهنیتون از من اول و آخر همون خالیه که بیچاره رو صورتشه. بس کنید! آدم ها به آنچه ندارن خلاصه نمیشن!
پ از اونور اتاق بدو بدو: چی شده؟! ط کجاش خال گوشتی داره؟!
من: ....

ای دل مجنون و از مجنون بتر/ مردی و مردانه کردی عاقبت

فکر میکنی فقط عبدالباسط که با صوتش مسلمون میکنه نفسش حقه؟ یا اونی هم که اینطوری ناله ی دلت رو به گوش خودت نوازش میکنه و دردت رو از خودت بهتر میگه؟

به مژگان سيه كردي هزاران رخنه در دينم
بيا كز چشم بيمارت هزاران درد برچينم

الا اي همنشين دل كه يارانت برفت از ياد
مرا روزي مباد آن دم كه بي ياد تو بنشينم

جهان پير است و بي بنياد از اين فرهادكش فرياد
كه كرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم

زتاب آتش دور ي شدم غرق عرق چون گل
ببار اي باد شبگيري نسيمي زان عرق چينم

جهان فاني و باقي فداي شاهد و ساقي
كه سلطاني عالم را طفيل عشق مي بينم

اگر بر جاي من غيري گزيند دوست حاكم اوست
حرامم باد اگر من جان به جاي دوست بگزينم

صباح الخير زد بلبل كجايي ساقيا برخيز
كه غوغا مي كند در سر، خيال خواب دوشينم

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعين
اگر در وقت جان دادن تو باشي شمع بالينم

حديث آرزومندي كه در اين نامه ثبت افتاد
همانا بي غلط باشد كه حافظ داد تلقينم

گوش کنید  استاد شجریان یاد ایام

مکه

دیگه کم کم دارم یقین پیدا میکنم اگه یه عمر واسه یه چیز تلاش کردی و بهت بدتش به این معنی نیست که جایزه ی تلاشت بوده و بگیر نوش جونت. یک ثثثثثانیه غافل شی پریده.

لیاقت رو میده ولی وقتی داد به سرعت دادن نمیگیره. این دفعه میکشه, ببینه میتونی نگه داری یا نه...

اهالی روستایی تصمیم گرفتند که برای نزول باران دعا کنند.

روزی که تمام اهالی برای دعا در محل مقرر جمع شدند،فقط یک پسربچه با چتر آمده بود...

سال 91...