نمایش پست‌ها با برچسب موسیقی. نمایش همه پست‌ها
نمایش پست‌ها با برچسب موسیقی. نمایش همه پست‌ها
۱۳۹۳ بهمن ۸, چهارشنبه
۱۳۹۳ آذر ۱۱, سه‌شنبه
۱۳۹۳ آذر ۷, جمعه
۱۳۹۲ فروردین ۱۸, یکشنبه
شعر عجیبیه... صدا هم از اون بدتر...
گنبد مینا
آواز : محمد رضا شجریان
آهنگ و سنتور : زنده یاد پرویز مشکاتیان
آواز دشتی
شعر: حافظ
آواز دشتی
شعر: حافظ
۱۳۹۱ اسفند ۶, یکشنبه
۱۳۹۱ اسفند ۵, شنبه
ای دل مجنون و از مجنون بتر/ مردی و مردانه کردی عاقبت
فکر میکنی فقط عبدالباسط که با صوتش مسلمون میکنه نفسش حقه؟ یا اونی هم که اینطوری ناله ی دلت رو به گوش خودت نوازش میکنه و دردت رو از خودت بهتر میگه؟
به مژگان سيه كردي هزاران رخنه در دينم
بيا كز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
الا اي همنشين دل كه يارانت برفت از ياد
مرا روزي مباد آن دم كه بي ياد تو بنشينم
جهان پير است و بي بنياد از اين فرهادكش فرياد
كه كرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم
زتاب آتش دور ي شدم غرق عرق چون گل
ببار اي باد شبگيري نسيمي زان عرق چينم
جهان فاني و باقي فداي شاهد و ساقي
كه سلطاني عالم را طفيل عشق مي بينم
اگر بر جاي من غيري گزيند دوست حاكم اوست
حرامم باد اگر من جان به جاي دوست بگزينم
صباح الخير زد بلبل كجايي ساقيا برخيز
كه غوغا مي كند در سر، خيال خواب دوشينم
شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعين
اگر در وقت جان دادن تو باشي شمع بالينم
حديث آرزومندي كه در اين نامه ثبت افتاد
همانا بي غلط باشد كه حافظ داد تلقينم
بيا كز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
الا اي همنشين دل كه يارانت برفت از ياد
مرا روزي مباد آن دم كه بي ياد تو بنشينم
جهان پير است و بي بنياد از اين فرهادكش فرياد
كه كرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم
زتاب آتش دور ي شدم غرق عرق چون گل
ببار اي باد شبگيري نسيمي زان عرق چينم
جهان فاني و باقي فداي شاهد و ساقي
كه سلطاني عالم را طفيل عشق مي بينم
اگر بر جاي من غيري گزيند دوست حاكم اوست
حرامم باد اگر من جان به جاي دوست بگزينم
صباح الخير زد بلبل كجايي ساقيا برخيز
كه غوغا مي كند در سر، خيال خواب دوشينم
شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعين
اگر در وقت جان دادن تو باشي شمع بالينم
حديث آرزومندي كه در اين نامه ثبت افتاد
همانا بي غلط باشد كه حافظ داد تلقينم
۱۳۹۱ بهمن ۷, شنبه
۱۳۹۱ دی ۲۹, جمعه
چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون
دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون
چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون
زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون
نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون
شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون
چو این تبدیل‌ها آمد نه هامون ماند و نه دریا
چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون
چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم
که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون
۱۳۹۱ آذر ۱, چهارشنبه
۱۳۹۱ مهر ۲۶, چهارشنبه
۱۳۹۱ مهر ۲۴, دوشنبه
۱۳۹۱ مهر ۲۰, پنجشنبه
۱۳۹۱ مهر ۴, سه‌شنبه
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)