خدایا شکر...

خخخخخیلی توقع زیادیه که وقتی دستت زخم میشه یه چسب بزنی روشو انتظار داشته باشی چند روز بعد که برش میداری همه چی خوب شده باشه. میدونی تو اون چند روز چیا داره میگذره اون زیر؟ میدونی حتی از اجساد سلولهای دفاعی که در محل زخم جمع شدن و تو دفاع از بین رفتن٬ ماده ی التیام بخش زخم ترشح میشه؟

خخخخخخیلی توقع زیادیه که باردار بشی و بدون اطلاع از هیچی ۹ ماه بعد انتظار ظهور یک انسان و داشته باشی...

چه چیزهایی که تو این دنیا هیچیش دست ما نیست و از عظمتش پی به بزرگیش نمیبریم...

از اتاق بیرون نمیاد چون وظیفه ی مهموناس برن بهش زیات قبول بگن. آخه مطمئنه زیارتش قبول شده!

محمد

از من متنفره به خاطر اخلاق و رفتار و اعتقاداتی که تک تکشو از ثانیه ی اول بهش نشون داده بودم و اون نخواست بهم بگه.

نمیبخشمش به خاطر رفتار و اعتقاداتی که تا ثانیه ی آخر از من پنهون کرد و حق انتخاب رو از من گرفت.

زنگ زده در حالی که از هر ۴تا جملش ۳تاش خبرچینی زنذگی خصوصی مردمه٬ داره با عصبانیت از اینکه مردم چرا خبرچین خطابش میکنن گلگی میکنه!

اونوقت دوستان تو این وبلاگ منو متهم میکنن به اینکه چرا به کار مردم گیر میدیم و هی ایراد دیگران و مطرح می کنیم. خیلی دوست دارم ببینم وقتی یه همچین برخوردی از یکی میبینید واقعا می تونید بی تفاوت باشید و به درک و شعور جامعه و تربیته نشدشون بی اعتنا باشید؟

ماشاالله تو این مملکت از بس واسه رسیدن به حق مسلم خودتم باید جون بکنی٬ یکی به آرزوش میرسه یا نتیجه ی تلاششو میبینه٬ آدم واقعا خوشحال میشه.

خوبه پدر و مادرها بدونن خیلی از اخلاق های جووناشون که ازش مینالنو از خودشون به ارث بردن. فقط جوونها تحملشون بیشتره و به روی اونها نمیارن٬ ولی پدر مادر ها تحمل میراثی که برا بچه هاشون به ارث گذاشتن و ندارن و اگه عین اون رفتارو از بچشون ببینن خونشون به جوش میاد.

سنگینی حسرت نگاه کودکی هفت ساله که مدتیست پدر خود راه از دست داده و با حضور هر مرد  وجودش را سراپا غرق در نیاز آغوش مهر پدر می بینی... کاش مرد بودمو اورا در آغوش می کشیدم...

بار اول

به  سان کودکی گریان و پر شیون آنچه می خواهی طلب می کنی و مادر تنها به بهانه ی سکوت، خواسته ات را اجابت می کند. با اینکه نا سپاسی و دیگر بار و دیگر بار از تنها سلاح خود جهت اجابت استفاده خواهی کرد.

لبریز از شوق می شوم آنگاه که خبر روا شدنش را می شنوم. می روم و باز می گردم، استفاده می کنم و تمام می شود، بهره می برم و عادی می شود، لذت می برم و سپری می شود... بی خبر از آنکه دلی که در راه طلب مستجاب نشده، شکسته و همچنان نالان به درگهش التماس می کند، به او نزدیک تر و نزدیکتر میشود.

نکند چون مادرت تورا دعوت به سکوت کرده باشد؟! نکند تو را حاجت روا و دیگری را در آغوش پر مهر خود آرام جا داده باشد و کودک از گریه در سجاده به خواب رفته باشد؟! نکند دلتنگ راز و نیازها و ناله های گاه و بی گاه توست که این بار دیگری را راضی نمی کند و از دست نمیدهد؟!

بغض عجین شده با او از درد فراق که سرشار از امیدی روشن است، یا گریه ی شوق وصالی کوتاه که تا یک عمر به پای جداییش خواهی سوخت؟ مگر نگفتند مختاری؟ پس، انتخاب کن.

هنوز هم از اجابت خرسندی؟

با اصرار بر جهل خود چقدر آسون از بهتر شدن می گذریم یا شاید 

می گریزیم و بی بهره می شیم.

حتی کسی حاضر نیست باهات بحث کنه.

خسته شدم

 

حال هیچکی خوب نیست...

 

 

صبح بر می خیزی٬

برف باریده٬

و تو خواب بوده ای و زمین بیدار...

جواب رد دادن به درخواست کسی ایراد نداره ولی هیچ وقت اخلاقتو انقدر گند نکن که کسی روش نشه ازت درخواستی بکنه. حتما بد اخلاقی نیست که مانع درخواست مردم میشه٬ با یه برخورد خیلی ساده هم بی تمایلیت به خدمت به دیگران و داری نشون میدی. همیشه در حدی به دیگران کمک می کنی که به زحمت نیوفتی.

چقدر این روزا یاد بعضی چیزها زنده میشه...

در... دیوار... دست... بسته... یاس... کودک... مادر... اشک... خون... شقایق... صبر... سکوت... منجی!

خوبه آدم اگه نفهمه٬ حداقل سعی کنه بفهمه.